AKTUALNOŚCI

Fundacja Serce Miasta

2 dni temu

Podsłuchałam rozmowę dwóch kobiet. Jedna powiedziała: „Boję się, że umrę na ulicy. Chora, sama i cierpiąc”. Ma 42 lata. Boi się starości na ulicy. Boi się najbliższych miesięcy. Ten strach ją paraliżuje. Bo lęk nie zawsze mobilizuje do działania. Kiedy człowiek długo żyje w zagrożeniu, jego układ nerwowy może utknąć w trybie przetrwania. Trudniej wtedy planować, podejmować decyzje, wypełniać wnioski, pilnować leczenia czy wierzyć, że cokolwiek ma jeszcze sens. Zanim ktoś napisze, że „trzeba było inaczej pokierować swoim życiem”, niech przez chwilę pomyśli, jak łatwo ocenia się cudze wybory z ciepłego mieszkania, po jedzeniu, z telefonem, dokumentami i kimś, do kogo można zadzwonić. Bezdomność nie jest karą za zły charakter. Najczęściej jest końcem długiego ciągu strat, przemocy, chorób, uzależnień, biedy i braku bezpiecznych relacji. Nie proszę o litość. Proszę o zwykłe człowieczeństwo. Jeśli dziś masz łóżko, drzwi, które możesz zamknąć, leki w szafce i pewność, że nie umrzesz niezauważona na chodniku — zatrzymaj się na chwilę. To, co dla Ciebie jest codziennością, dla innej kobiety jest największym marzeniem. Bądź wdzięczna. I nie odwracaj wzroku. ... Zobacz więcejZobacz mniej

Fundacja Serce Miasta

2 dni temu

Mówimy dużo o tym, że ulica to przemoc, strach i odrzucenie. Ale trzeba powiedzieć też o czymś, co dla wielu bywa bardzo niewygodne. O tym, że ofiary agresji czasem same stają się oprawcami.

Ulica uczy przetrwania. A przetrwanie często oznacza mechanizm wyuczony przez lata: kto krzyczy głośniej, ten wygrywa.

Widzimy to też u nas. Zdarza się, że dziewczyny krzyczą na siebie nawzajem. Wyładowują napięcie na nas, wolontariuszkach. Próbują coś wymusić podniesionym głosem, trzaskaniem drzwiami, jawną agresją.

My bardzo dobrze wiemy, skąd to się bierze. Wiemy, że to często mechanizm obronny kogoś, kto był ofiarą i przez lata musiał walczyć o przetrwanie. Rozumiemy ten bagaż i to, jak ulica niszczy układ nerwowy.

Ale zrozumienie to jedno, a zasady to drugie.

Dlatego w takich sytuacjach stawiamy bardzo konkretne granice. Nie ma u nas zgody na przemoc w żadnej formie. Jeśli ktoś przekracza tę linię, musi liczyć się z konsekwencjami. Czasem jest to ostra rozmowa, a czasem - i to są dla nas zawsze bardzo trudne momenty - musimy zakazać takiej osobie korzystania z fundacji.

Dlaczego to robimy? Bo naszym absolutnym priorytetem jest bezpieczeństwo całej reszty.

Serce Miasta to dla wielu kobiet jedyne miejsce, w którym mogą uciec od krzyku, chaosu i strachu, których na zewnątrz mają aż nadto. Dlatego właśnie bezpieczeństwo grupy stawiamy ponad komfort jednostki. ... Zobacz więcejZobacz mniej

Fundacja Serce Miasta

3 dni temu

Są osoby, które nie robią wokół siebie hałasu, ale bez nich całe miejsce zaczęłoby działać inaczej. Dla nas taką osobą jest Alicja Borowska-Kamińska, pedagog i specjalistka psychoterapii uzależnień oraz współuzależnienia. W Sercu Miasta prowadzi sesje indywidualne, warsztaty grupowe i grupy wsparcia dla kobiet w kryzysie. I to nie jest „dodatek” do zupy, prysznica czy czystych ubrań. To jest fundament zdrowienia. Bo kobieta w kryzysie bezdomności często nie potrzebuje tylko łóżka, jedzenia i dokumentów. Potrzebuje też kogoś, kto rozumie mechanizmy uzależnienia, nawroty, wstyd, chaos, współuzależnienie, przemoc, zamrożenie i ten moment, kiedy człowiek sam już nie wie, czy bardziej chce żyć, uciec, czy po prostu przestać czuć. Alicja wnosi do naszej placówki wiedzę, spokój i bardzo konkretną pracę. Pomaga nazwać to, co przez lata było tylko bólem albo przetrwaniem. Tworzy przestrzeń, w której kobiety mogą mówić bez oceniania, ale też bez udawania, że problem sam minie. Dla nas to jest właśnie odpowiedzialna pomoc: relacja, specjalistyczna wiedza, regularność i obecność. Dziś naprawdę trudno nam sobie wyobrazić istnienie Serca Miasta bez Alicji. Bo takie osoby nie tylko „prowadzą zajęcia”. One trzymają kawałek systemu, którego naszym podopiecznym przez lata bardzo brakowało. ... Zobacz więcejZobacz mniej